Πώς η συγγραφή του βιβλίου μου ωφέλησε τον γιο μου

Οι δύο μου γιοι, επτά και έντεκα ετών, ξέρουν ότι γράφω. Ο μικρός δεν ασχολείται ιδιαίτερα, τουλάχιστον όχι ακόμα. Ο μεγαλύτερος όμως δείχνει ενδιαφέρον. Έχει παρακολουθήσει την πορεία που έκανα ως εδώ: όταν έγραφα το βιβλίο μου, όταν περίμενα για απαντήσεις από εκδοτικούς. Με ρωτούσε τακτικά πότε θα κυκλοφορήσει, ποιος θα είναι ο τίτλος. Και χαιρόταν πολύ που θα το έκανα, το έβλεπα στα μάτια του. Ήρθε στην παρουσίαση και άκουσε με πολλή προσοχή τις ομιλήτριες. Στο τέλος μου είπε, «ακούγεται ωραίο, θα το διαβάσω κάποια στιγμή». Κι αυτό για εμένα ήταν πολύ μεγάλη ανταμοιβή!

Μου μοιάζει αρκετά ο μεγαλύτερος γιος μου, στην εμφάνιση αλλά και στην ιδιοσυγκρασία. Έχει τεράστια ενέργεια και μεγάλες αντιθέσεις: είναι φιλομαθής, αλλά έχει στιγμές που δείχνει να τα βαριέται όλα. Αυτό το χαρακτηριστικό το αναγνωρίζω, γιατί ήμουν κι εγώ έτσι ως παιδί, και –το ομολογώ– κάποιες στιγμές ως ενήλικη. Ανυπομονεί να μεγαλώσει, θέλει να πάει στο Γυμνάσιο.

«Σε τι έχω ταλέντο;»

Αυτή την ερώτηση μου την έκανε όταν ακόμη ήταν εφτά χρονών, ίσα που είχε αρχίσει το σχολείο. Παρόλο που κανένας από το περιβάλλον δεν τον ρωτούσε ή τον πίεζε για κάτι τέτοιο. Ήταν ένα παιδί επικοινωνιακό, χαρούμενο, αλλά και με έντονα έντονα συναισθήματα σε όλα: στον θυμό, στη χαρά, στη λύπη. Δεν έδειχνε ενθουσιασμό για κάποιο συγκεκριμένο πράγμα πέρα από το παιχνίδι και τους φίλους του και ήταν απόλυτα λογικό.

Δεν ήξερα λοιπόν τι να του πω. Τον ενθάρρυνα, του είπα ότι είναι νωρίς ακόμη για να ξέρει όλες τις κλίσεις του και τι του αρέσει. Κι ούτε χρειάζεται να έχουν όλοι ταλέντο σε κάτι. Το σημαντικό είναι να κάνει κάτι που του αρέσει και του ταιριάζει. Αλλά δεν ικανοποιούνταν, τον έτρωγε αυτό.

Μπορείς πάντα να χτίσεις κάτι καινούργιο

Φέτος απέκτησε πολύ μεγαλύτερο ενθουσιασμό για τα μαθήματα του σχολείου. Παρότι πάντα ήταν καλός στα Μαθηματικά, αυτή τη χρονιά έχει δείξει μεγάλο ζήλο και δηλώνει ότι θέλει να ασχοληθεί με τις επιστήμες. Ξέρω ότι μπορεί να αλλάξει εκατό φορές γνώμη, αλλά θέλω να σταθώ σε ένα πράγμα: στη δύναμη του παραδείγματος.

Η συγγραφή και η ενασχόλησή μου με αυτή τον έχει επηρεάσει θετικά. Μπορώ να πω ότι τον έχει ωφελήσει. Βλέπει ότι αν πιστέψεις πραγματικά σε αυτό που ονειρεύεσαι, μπορείς να το κάνεις πραγματικότητα απέναντι σε όλες τις αντιξοότητες. Αν μείνεις συνεπής και το αγαπάς αρκετά, θα το καταφέρεις. Κι αυτό δεν γίνεται πάντα μέχρι τα τριάντα το πολύ, όπως μας λένε. Μπορεί να γίνει και δέκα χρόνια αργότερα, όπως συνέβη με εμένα. Επίσης, μου είπε για πρώτη φορά ότι θέλει να γράψει κι ο ίδιος το δικό του κόμικ. Φαντάζεστε την περηφάνεια μου, έτσι; 😊

Μέσα από την ενασχόλησή μου με τη συγγραφή, βλέπει ότι ο δρόμος δεν τελειώνει ποτέ. Δεν χρειάζεται να του το δείξω ή να του το πω. Το είδε στη χαρά μου όταν παρουσίασα το βιβλίο μου, αλλά και στην προσήλωσή μου όταν γράφω στον υπολογιστή. Στον ενθουσιασμό μου όταν έφτιαχνα το blog. Ερχόταν και με ρωτούσε «πώς πάει το blog;»

Μαθαίνει και κάτι ακόμη: πως έχει δικαίωμα να αναθεωρεί, να αμφισβητεί αυτά που ίσως νομίζει σίγουρα και για πάντα. Ίσως χρειαστεί να τα καταρρίψει για να μπορέσει να χτίσει κάτι άλλο, κάτι καινούργιο. Δεδομένου ότι το μόνο σίγουρο σε αυτή τη ζωή είναι ότι υπάρχουν συνεχείς μεταβολές, αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πλεονέκτημα που μπορεί να αποκτήσει.

Γράψε μου στα σχόλια τη δική σου άποψη ή τη δική σου εμπειρία! Θα χαρώ να σε ακούσω.