Προσωπική εξέλιξη και μητρότητα: Γίνεται;

Ένα θέμα που απασχολεί αρκετές γυναίκες είναι αν μπορεί να συνδυαστεί η προσωπική εξέλιξη με τη μητρότητα. Συνήθως μιλάμε για το αν οι γυναίκες μπορούμε να συνδυάσουμε καριέρα και οικογένεια. Αλλά είναι το ίδιο;

Ίσως όχι πάντα. Η προσωπική εξέλιξη απαιτεί να αλλάζεις. Να βελτιώνεσαι, να μη μένεις στάσιμος σαν προσωπικότητα.

Η εξέλιξη είναι επιλογή και, όπως όλες οι επιλογές, έχουν ένα τίμημα.

Η δική μου εμπειρία

Στην πορεία της μέχρι τώρα ζωής μου, αυτό που με χαρακτηρίζει είναι ότι δεν πηγαίνω από την «εθνική». Δεν πηγαίνω πάντα από τον σίγουρο δρόμο, όσον αφορά την προσωπική μου εξέλιξη. Όπως όταν αποφάσισα να αλλάξω επαγγελματική πορεία και να ασχοληθώ με τη συγγραφή.

Ας πούμε δηλαδή ότι μου δείχνουν έναν φαρδύ, υπέροχα ασφαλτοστρωμένο δρόμο που πάει ευθεία, ως εκεί που φτάνει το μάτι.

Θα τον ακολουθήσω, αλλά πολύ σύντομα θα στρίψω και θα επιλέξω τον δρόμο που έχει στροφές, αλλά υπέροχη θέα. Θα κατέβω από το αμάξι και θα περπατήσω ανάμεσα στα δέντρα, θα χαθώ και θα ξαναβρώ τον δρόμο, θα γδάρω τα γόνατά μου αλλά τελικά θα είμαι χαρούμενη. Γιατί θα έχω ανακαλύψει ένα καινούργιο μέρος που μπορώ να είμαι ο εαυτός μου.

Για εμένα ήταν η συγγραφή και το blog -μέχρι τώρα!- αλλά σε μια άλλη γυναίκα μπορεί να είναι η επιθυμία να δημιουργήσει μια επιχείρηση, να κάνει ένα σεμινάριο, να μάθει κάτι καινούργιο ή να πηγαίνει ταξίδια.

Ο παράγοντας «παιδιά»

Σκέψου λοιπόν το ίδιο σενάριο, αλλά πρόσθεσε τώρα ένα ή λίγα ακόμα παιδιά. Εγώ ας πούμε έχω δύο. Όταν οδηγώ στην εθνική, τα παιδιά κάθονται πίσω, δεμένα στα καθίσματά τους. Όλα καλά. Όταν όμως αποφασίσω να στρίψω, να κατέβω από το αυτοκίνητο και να εξερευνήσω, τα έχω μαζί μου. Θα τους δείξω τη θέα, θα τους μάθω τα ονόματα των δέντρων, θα περπατήσουν μαζί μου στο δάσος. Αλλά θα κουραστούν, θα διψάσουν, θα γκρινιάξουν. Θα πρέπει να τα κουβαλώ στην αγκαλιά μου. Θα νιώσουν το άγχος μου όταν χάσω τον δρόμο και θα πρέπει να τα καθησυχάσω. Λίγο πιο δύσκολο, έτσι δεν είναι;

Κάπως έτσι είναι και η προσωπική εξέλιξη μαζί με τη μητρότητα.

Τα παιδιά μαθαίνουν να εξερευνούν μαζί σου, αλλά μαθαίνουν και τα όριά σου. Ότι κι εσύ κουράζεσαι από την ανηφόρα, κι εσύ διψάς. Ότι μπορεί να φοβάσαι. Η διαδρομή είναι όμορφη, θα δείτε μαζί υπέροχα μέρη, αλλά είναι εξαντλητική.

Το εύλογο ερώτημα που προκύπτει βέβαια είναι: Γιατί τα έχεις μόνο εσύ τα παιδιά; Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, η αλήθεια είναι ότι η ευθύνη της συναισθηματικής, ψυχικής, αλλά και πρακτικής ανατροφής των παιδιών εξακολουθεί να βαρύνει τη μητέρα. Τουλάχιστον στην Ελλάδα. Το αν πρόκειται για βιολογικό ή κοινωνικό ζήτημα είναι ένα άλλο θέμα. Αλλά πέραν αυτού, αποτελεί μια διαμορφωμένη πραγματικότητα. Το άλλο κομμάτι είναι ότι όταν είσαι μητέρα, αντιλαμβάνεσαι πόσο σε έχουν ανάγκη, ειδικά όταν είναι ακόμη μικρά. Επομένως, θέλεις και το χρειάζεσαι εξίσου κι εσύ να είσαι κοντά τους. Είναι δικαίωμα, θα μπορούσε να πει κανείς.

Το ιδανικό σενάριο

Το ιδανικό σενάριο είναι ότι το ζευγάρι πορεύεται μαζί σε αυτόν τον δρόμο της περιπέτειας. Με μια διαφορά: το θέμα της εξέλιξης είναι βαθιά ατομικό. Μπορεί ο σύντροφός σου να σε καταλαβαίνει, μπορεί ίσως να σε βοηθάει όταν φτιάχνεις τον σάκο με τα πράγματα, να σου γεμίζει το παγούρι ή να σου θυμίζει να πάρεις μαζί σου ένα φούτερ. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα σε ακολουθήσει στο μονοπάτι σου. Κι αυτό είναι εντάξει.

Σε μια κοινωνία λοιπόν όπου η οικογένεια βασίζεται κατά κύριο λόγο στην παρουσία της μητέρας, η απάντηση στην αρχική μου ερώτηση είναι μία:

Η προσωπική εξέλιξη σε συνδυασμό με τη μητρότητα γίνεται, είναι εφικτή, αλλά απαιτεί δύο πράγματα. Αντοχές και ειλικρίνεια από την ίδια, αλλά και υποστήριξη από το περιβάλλον της. Αν συντρέχουν αυτές οι δύο προϋποθέσεις, τότε μπορεί να υπάρξει ισορροπία. Και τότε θα υπάρχει μια μητέρα που έχει κερδίσει το πιο σημαντικό για να είναι υγιής η ίδια και κατ΄ επέκταση τα παιδιά της: την προσωπική της ταυτότητα.

Ποιες είναι οι σκέψεις σου σε αυτό το θέμα; Γράψε μου παρακάτω αν έχεις αντιμετωπίσει παρόμοιες δυσκολίες, θα χαρώ να σε ακούσω!