Πείραμα: Οι φίλοι είναι το καύσιμό μας
Πρόσφατα άκουσα στο ραδιόφωνο για το παρακάτω πείραμα. Η φιλία είναι πολύ σημαντικό κομμάτι στη ζωή όλων και στο βιβλίο μου η γυναικεία φιλία έχει ιδιαίτερη θέση. Επομένως, θέλησα να το μοιραστώ μαζί σου, σαν άλλη μια «μικρή υπενθύμιση».
Σε ένα πείραμα λοιπόν που ανέδειξε τη σημασία της φιλίας, κοινωνικοί ψυχολόγοι διαπίστωσαν ότι η αντίληψη που έχουμε για τις δυσκολίες της ζωής επηρεάζεται σημαντικά από την παρουσία ενός φίλου. Το πείραμα, ευρύτερα γνωστό ως Social Slope Effect, πραγματοποιήθηκε από τους Simone Schnall, Kent Harber, Jeanine Stefanucci και Dennis Proffitt και δημοσιεύτηκε στο Journal of Experimental Social Psychology.
Το πείραμα «Social Slope Effect»
Στο πλαίσιο του πειράματός τους, οι ερευνητές ζήτησαν από φοιτητές πανεπιστημίου να σταθούν στη βάση ενός λόφου κρατώντας ένα βαρύ σακίδιο και να εκτιμήσουν πόσο απότομη ήταν η κλίση του λόφου. Κάποιοι συμμετέχοντες στάθηκαν δίπλα σε στενούς φίλους που γνώριζαν εδώ και πολλά χρόνια, άλλοι δίπλα σε φίλους που δεν γνώριζαν για πολύ καιρό, ενώ οι υπόλοιποι στάθηκαν μόνοι τους κατά τη διάρκεια της άσκησης. Οι φοιτητές που βρίσκονταν μαζί με φίλους έδωσαν σημαντικά χαμηλότερες εκτιμήσεις για την απότομη κλίση του λόφου σε σύγκριση με εκείνους που ήταν μόνοι. Επιπλέον, όσο περισσότερο καιρό γνωρίζονταν οι στενοί φίλοι μεταξύ τους, τόσο λιγότερο απότομος φαινόταν ο λόφος στους συμμετέχοντες της μελέτης.
Με άλλα λόγια, ο κόσμος φαίνεται λιγότερο δύσκολος όταν στέκεσαι δίπλα σε έναν φίλο.
Το καύσιμο για την κοινωνική πρόοδο
Λογικό; Απόλυτα. Θα πρέπει πλέον να αποτελεί εγκατεστημένη γνώση της ανθρωπότητας ότι είμαστε φτιαγμένοι αποκλειστικά για να ζούμε μαζί με άλλους. Τροφοδοτούμαστε από το κοινωνικό μας περιβάλλον. Είμαστε βιολογικά κατασκευασμένοι να συμβιώνουμε, να συνδεόμαστε, να μοιραζόμαστε. Όλα δείχνουν ότι οι σχέσεις είναι ο βασικότερος δείκτης υγείας και ευτυχίας. Μας δίνουν κίνητρο και ενέργεια να συνεχίζουμε.
Γιατί, ο μεγαλύτερος εχθρός της προόδου δεν είναι η τεμπελιά. Είναι ο φόβος. Ο δισταγμός μπροστά στο καινούργιο, αβέβαιο βήμα. Οι φίλοι λοιπόν, κάνουν αυτό το βήμα να φαίνεται λιγότερο τρομακτικό.
Συνεπώς, είναι το απόλυτο καύσιμο για την ατομική και κατ’ επέκταση, την κοινωνική πρόοδο.
Πέραν αυτού, οι φίλοι είναι ο καλύτερος τρόπος να νιώθουμε ότι ανήκουμε στην «αγέλη». Ότι δεν είμαστε μόνοι.
Όσοι έχουμε την τύχη να έχουμε μακροχρόνιες φιλίες μπορούμε να το επιβεβαιώσουμε. Τίποτα δεν συγκρίνεται με την οικειότητα που έχεις με τον φίλο σου που τον ξέρεις 435 χρόνια. Σε έχει δει σε όλες τις φάσεις της ζωής σου, τον έχεις κάνει να γελάσει, να κλάψει, του έχεις πει άβολες αλήθειες. Απομακρυνθήκατε ίσως και ξαναβρεθήκατε. Τα αστεία που τα ξέρετε μόνο εσείς. Μια φράση που μπορεί να σε κάνει να παραλύσεις, να διαγράψεις με έναν μαγικό τρόπο ό,τι δυσάρεστο έχει συμβεί μέσα στην ημέρα και να γεμίσει το μυαλό σου με ντοπαμίνη.
Με εκείνο το χιλιοειπωμένο αστείο που δεν καταλαβαίνει κανείς άλλος, αλλά που για εσάς σημαίνει την κοινή σας ματιά, την κοινή παραδοχή ότι είστε το ίδιο απαίσια και εξαίσια πλάσματα που γελάνε κυρίως με τους εαυτούς τους και έπειτα με όλα τα άλλα.
Μαζί, ανεβαίνουμε βουνά
Οι φίλοι μας είναι αποδεδειγμένα το μόνο αντίδοτο στις δυσκολίες. Είναι αυτοί που μας θυμίζουν ότι παραμένουμε ίδιοι, όσο και να μεγαλώνουμε.
Με τους φίλους μας δεν έχουμε ηλικία. Είμαστε πάντα δέκα, δεκαπέντε, είκοσι ή τριάντα χρονών, όσο ήμασταν όταν γνωριστήκαμε. Δεν είναι αναγκαίοι μόνο επειδή μας στηρίζουν, αλλά και επειδή μαζί τους είμαστε πάντα ο πιο γνήσιος, αληθινός εαυτός μας.
Στους φίλους συμπεριλαμβάνονται και όλοι όσοι είναι σε θέση να μας καταλάβουν, να μας αφουγκραστούν. Όσοι μας ενθαρρύνουν και μας στηρίζουν.
Μπορεί να τους ξέρουμε τριάντα χρόνια, μπορεί όμως και μόλις λίγες μέρες. Σημασία έχει ότι όταν έχουμε ανθρώπους δίπλα μας, μπορούμε να «ανέβουμε βουνά». Και όχι μεταφορικά, αλλά, σύμφωνα με το παραπάνω πείραμα, στην κυριολεξία.
Αν σου άρεσε αυτό το κείμενο, κάνε share για να το μοιραστείς και με άλλους!



2 σχόλια
Εύη Γραμμένου
Είναι όλα τόσο εύστοχα όσο και συγκινητικά για τους φίλους και τις φίλες που ο καθένας μας μπορεί να έχει την τύχη να έχει δίπλα του αληθινά. Διαβάζοντας το άρθρο, έγινα πάλι 18, πόσα χρόνια άραγε μετράμε προς τα πίσω; Πίνουμε έναν καφέ στο αγαπημένο μας σημείο κ γελάμε μέχρι δακρύων.
nonika
Πολλά χρόνια, αλλά ποιος μετράει; Χαχαχ…Αυτό είναι τελικά, ότι ο χρόνος δεν έχει σημασία όταν έχεις ανθρώπους που σε αγαπούν και τους αγαπάς. Είναι πάντα η ίδια μέρα, με άλλη ημερομηνία.