Οι Πανελλήνιες του 11χρονου γιου μου

Ο μεγάλος μου γιος είναι 11 χρονών. Έχει ακόμα καιρό για την Γ’ Λυκείου, χτες όμως διάβαζε για τις Πανελλήνιες. Όχι τις γνωστές. Τις ΑΛΛΕΣ. Και θα εξηγήσω.

Όπως όλοι ξέρουμε, στο σχολείο τα παιδιά ακούνε διάφορα από άλλα παιδιά και μετά φέρνουν τις απορίες στο σπίτι. Οπότε ο μικρός είχε αρχίσει να ρωτάει για το σώμα, για τη βιολογία, για τέτοια πράγματα. Σε γενικές γραμμές ήξερε τι συμβαίνει με την αναπαραγωγή και γενικά δεν είμαι μαμά που αποφεύγω ή νιώθω άβολα να μιλάω για αυτά. Όταν το παιδί ρωτάει, είναι έτοιμο και να ακούσει, οπότε με ωραίο τρόπο του έχω εξηγήσει. Συν ότι, άβολα ξεάβολα, στα παιδιά πρέπει να εξηγείς.

Ρωτούσε, απαντούσα, μέχρι εδώ όλα καλά.

Το «βιβλίο»

Πέρυσι λοιπόν είπα, δεν του παίρνω και ένα βιβλίο κατάλληλο για την ηλικία του; Να υπάρχει ρε παιδί μου, αν θέλει να δει κάτι και εκτός αυτού να έχει πολλές και αναλυτικές πληροφορίες που να εξηγούν τι συμβαίνει και από επιστημονικής πλευράς.

Έψαξα λοιπόν και βρήκα ένα ωραιότατο.

«Μιλάμε για το σ3ξ», εκδ. Susaeta.

Περιττό να σας πω ότι έφαγα kράξιμο για το συγκεκριμένο βιβλίο.

«Μα τώρα ρε μαμά είναι τίτλος αυτός για παιδικό βιβλίο; Είσαι με τα καλά σου;; Κοίτα παιδιά τι πήγε και μου πήρε» ενώ ταυτόχρονα ψιλοάνοιγε κιόλας τις σελίδες, να ρίξει ένα βλέφαρο.

Εγώ γελούσα, του λέω παιδάκι μου δες το, είναι για ΠΑΙΔΙΑ! Με τίποτα όμως. Ε, δεν τον πίεσα κι εγώ. Λέω μάλλον ντρέπεται, δεν νιώθει άνετα, ποιος ξέρει. Του λέω οκ, άστο αν δεν θες.

Χτες λοιπόν το βράδυ πάω να τους καληνυχτίσω, τι να δω.

Έχει ανοίξει το βιβλίο στο κρεβάτι και δίπλα, αν έχουμε το θεό μας, έχει ΤΕΤΡΑΔΙΟ και σημειώνει κανονικά.

Ατάραχος, με βλέπει, με ρωτάει «και πόσες μέρες κρατάει αυτό;»

Του απαντάω και ΣΗΜΕΙΩΝΕΙ παιδιά με προσήλωση.

Όχι ότι είναι δικό μου, αλλά αυτό το παιδί έχει μέλλον.

Αν μη τι άλλο, θα πιάσει τα SOS.