5 Eμβληματικές μητέρες στη λογοτεχνία
Τόσο στη ζωή όσο και στην τέχνη, η μητέρα είναι ένας ρόλος που αφήνει το στίγμα του. Για την Ημέρα της Μητέρας, συγκέντρωσα παρακάτω 5 εμβληματικές λογοτεχνικές «μητέρες». Γυναίκες από έργα πολύ αγαπημένων μου συγγραφέων που τις έχω ξεχωρίσει.
Μπορεί να αναγνωρίσεις κι εσύ κάτι στους παρακάτω χαρακτήρες. Είτε από γυναίκες που γνώρισες είτε κομμάτια από τον ίδιο σου τον εαυτό. Αυτό δεν προσφέρει η λογοτεχνία;
1. Το αμάρτημα της μητρός μου, του Γεώργιου Βιζυηνού
Σε αυτό το συνταρακτικό ψυχογράφημα, ο Βιζυηνός ακολουθεί τη μητέρα του στις διαδρομές της απώλειας, ακόμη και του παραλογισμού. Με την αποκάλυψη του «αμαρτήματος», του τραύματος που έχει κρατήσει μυστικό, φέρνει και τη δικαίωσή της.
2. Η φόνισσα, του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
Η Φραγκογιαννού. Το αδιέξοδο της γυναικείας τύχης την οδηγεί στην απελπισία και στην τρέλα. Μάνα, γιαγιά και φόνισσα. Ο Παπαδιαμάντης, σε μια εποχή που οι γυναίκες είναι σχεδόν αόρατες κοινωνικά, υψώνει το βλέμμα του και τις βλέπει. Ανατρέπει το αφήγημα της πάντα στοργικής μάνας και καταφέρνει να δημιουργήσει έναν χαρακτήρα αναλλοίωτο στον χρόνο.
3. Το τρίτο στεφάνι, του Κώστα Ταχτσή
Η Νίνα, μητέρα και γυναίκα, εκφράζει πολύ βαθιά στοιχεία της ελληνικής γυναικείας ψυχής. Με τις αδυναμίες, τις ελλείψεις, την αγάπη αλλά κυρίως την αλήθεια της.
4. Εκατό χρόνια μοναξιάς, του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες
Η Ούρσουλα. Μητριαρχική φιγούρα που αποδεικνύεται ο μοναδικός στυλοβάτης της οικογένειας Μπουενδία. Εργατική, ανθεκτική κι επίμονη, διατηρεί τον ρεαλισμό της μέσα στη «μαγική» πόλη του Μακόντο.
5. Η υπέροχη φίλη μου, της Έλενα Φεράντε
Η Ιμακολάτα Γκρέκο, μητέρα της ηρωίδας και αφηγήτριας. Αρχικά μοιάζει απλοϊκή, αλλά δεν είναι καθόλου. Βίαιη αλλά και στοργική, τιμωρεί αλλά και ξεχνάει. Περήφανη αλλά και θύμα της οικονομικής και κοινωνικής της θέσης. Εξαιρετικά ειλικρινής στη γραφή της, η Φεράντε ξεδιπλώνει την περίπλοκη σχέση μάνας-κόρης στην πιο πυρηνική μορφή της.
Εσύ ποια λογοτεχνική «μητέρα» έχεις ξεχωρίσει; Άσε μου ένα σχόλιο παρακάτω. Θα χαρώ να ακούσω!
Πηγές: https://www.fractalart.gr/ekato-chronia-monaxia/
Μπορεί επίσης να σας ενδιαφέρει
Ο μαγικός ρεαλισμός στη λογοτεχνία
Φράσεις που ακούς όταν είσαι συγγραφέας (και μητέρα)
4 σχόλια
Εύη Γραμμένου
Ευχαριστούμε για αυτή την περιήγηση στις μάνες της λογοτεχνίας! Δεν μπορώ κι εγώ με τη σειρά μου παρά να ξεχωρίσω τη Φραγκογιαννού, για την οποία η ύψιστη έκφραση της αγάπης απέναντι σε αυτά τα πλάσματα, βάσει της δικής της ηθικής ή κατά πολλούς τρέλας, ήταν να τα σκοτώνει, για να τα απαλλάξει από την ανυπόφορη ζωή που η ίδια η κοινωνία της εποχής είχε προδιαγράψει για εκείνα. Όπως και να το δει κανείς, παραμένει συγκλονιστικό μέχρι και σήμερα. Και ακόμα πιο συγκλονιστικό, αν σκεφτεί κανείς, πως η παραμικρή απόχρωση της βαθιάς ψυχοσύνθεσης της έχει πλαστεί από άντρα.
nonika
Αυτό που περιγράφεις είναι ένας από τους λόγους που αγαπώ τον Παπαδιαμάντη. Πέρα από τη γλώσσα και τις περιγραφές του, κυρίως για την ικανότητά του να διεισδύει στην ανθρώπινη ψυχή – και ναι, και της γυναίκας- χωρίς πρόθεση διδακτισμού. Χωρίς συναισθηματισμούς αλλά με βαθιά ανθρωπιά.
Σ’ ευχαριστώ για το σχόλιο σου, Εύη!
Sandra Maclou
Μια γυναίκα-μητέρα –τόσο λογοτεχνική όσο και πραγματική– που έχω ξεχωρίσει είναι η μητέρα του Γάλλου συγγραφέα λιθουανικής καταγωγής Ρομαίν Γκαρύ στο βιβλίο του «Η υπόσχεση της αυγής». Στο βιβλίο αυτό είναι πρωταγωνιστής τόσο ο ίδιος ο συγγραφέας όσο και η μητέρα του. Η αγάπη της προς τον γιο της ήταν πληθωρική, πέρα από κάθε όριο. Η αγάπη αυτή τον βοήθησε να αντιπαλέψει την κακία του κόσμου και να γίνει σπουδαίος συγγραφέας και πρεσβευτής της Γαλλίας. Ταυττόχρονα, όμως, ο Γκαρύ έγινε ένας άντρας που δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς μια γυναίκα δίπλα του, κάτι που η μητέρα του κατάλαβε νωρίς και για το οποίο επέπληττε τον εαυτό της.
nonika
Τι ωραία πληροφορία Σάντρα..! Η μητρική αγάπη νομίζω ότι βρίσκεται πάντα στο μεταίχμιο ελευθερίας-εξάρτησης. Από τη μία μπορεί να σου δώσει φτερά, αλλά από την άλλη, όταν υπερβεί το όριο ή δεν είναι ισορροπημένη, μπορεί να σου φορ΄έσει αλυσίδες…Ευχαριστώ και κρατάω το βιβλίο στα υπόψη!