Η παγίδα της ταύτισης

Ταυτίζομαι! Πόσες φορές το έχεις πει βλέποντας μια εικόνα στα σόσιαλ; Εγώ πολλές. Είναι ωραίο συναίσθημα, γιατί μας προσφέρει σύνδεση και την αίσθηση ότι είμαστε ορατοί. Πότε όμως η ταύτιση γίνεται παγίδα;

Πρόσφατα έπεσα πάνω σε ένα από τα πολύ γνωστά memes που κυκλοφορούν στα σόσιαλ, όπου παρουσιάζεται μια γυναίκα χτυπημένη, ταλαιπωρημένη, με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια. Η λεζάντα έγραφε κάτι σαν «εγώ που προσπαθώ να είμαι καλή μαμά, εργαζόμενη, σύζυγος, να γυμνάζομαι και να απαντάω στα μηνύματα των φίλων μου».

Ακούγεται οικείο, έτσι δεν είναι; Μπορείς να ταυτιστείς απόλυτα με αυτή την εικόνα και τα αισθήματα που σου προκαλεί. Αυτός και είναι ο στόχος του συγκεκριμένου περιεχομένου, να σε κάνει να νιώσεις ότι απευθύνεται σε εσένα προσωπικά. Να είναι αυτό που λέμε relatable.

«Όλοι έτσι είναι»

Σκέφτηκα όμως κάτι που ίσως δεν είναι τόσο εμφανές. Αυτό που πραγματικά θέλουν να προσφέρουν οι συγκεκριμένες εικόνες – και το καταφέρνουν- είναι η στιγμιαία παρηγοριά. Ότι κάποιος άλλος ζει την ίδια συνθήκη με εσένα. Κι εγώ η ίδια το έχω νιώσει και όντως, το μεγαλύτερο μέρος περιεχομένου αυτού του είδους έχει σκοπό να μοιραστεί και να συνδέσει.

Πού είναι η παγίδα; Σε κάποιες όμως περιπτώσεις, όπως αυτή με την ταλαιπωρημένη μαμά, έρχεται και το αυτόματο συμπέρασμα ότι «όλοι έτσι είναι πάνω κάτω». Ότι πρέπει να το δεχτείς κι εσύ ότι αυτή η ζωή είναι συνηθισμένη, ακόμη και αυτονόητη.

Δικαιούμαστε να είμαστε χαρούμενοι

Εγώ θα πω ότι έχω υπάρξει αυτή η γυναίκα. Ήμουν ταλαιπωρημένη, στραπατσαρισμένη, με σκισμένα ρούχα και κακοχτενισμένα μαλλιά. Όχι εξωτερικά – ήμουν έτσι εσωτερικά. Φαινομενικά τα είχα όλα: μια όμορφη οικογένεια, μια δουλειά στο αντικείμενό μου στην οποία είχα εξελιχθεί, φίλους, κοινωνική ζωή (εδώ μπορείς να δεις περισσότερα για εμένα).

Έλεγα στον εαυτό μου ακριβώς το ίδιο, «έτσι είναι», αυτό κάνουν οι γυναίκες σήμερα, μπορούν να τα κάνουν όλα.

Το μόνο πράγμα που δεν σκεφτόμουν με τίποτα να κάνω ήταν να με ρωτήσω: είσαι χαρούμενη; Όταν τόλμησα να το κάνω, η απάντηση ήταν «όχι». Δεν ήμουν, αλλά όχι επειδή έφταιγε κάποιος.

Δεν ήμουν, γιατί ακολουθούσα μια εικόνα για την οποία δεν ήμουν φτιαγμένη.

Ήθελα περισσότερα. Όχι με την υλική έννοια.

Ήθελα να είμαι ευτυχισμένη.

Μικρές ανάσες

Το βιβλίο μου Νερό που σωπαίνει που πρόκειται να κυκλοφορήσει σύντομα, άρχισα να το γράφω εκείνες τις μέρες. Μέσα στις σελίδες του, υπάρχει και κάτι από τον εαυτό μου εκείνης της περιόδου. Άρχισα να γράφω για να ανασάνω, για να με βρίσκω κάπου μέσα σε όλο αυτό. Ήταν μια διέξοδος που τελικά με οδήγησε στο να έρθω πιο κοντά στις επιθυμίες μου. Όταν τελικά το έκανα, έγινα και καλύτερη μητέρα, καλύτερη φίλη, καλύτερη και για τους άλλους.

Αυτό λοιπόν το κείμενο, είναι για σένα. Που είσαι αυτή η γυναίκα ή αυτός ο άντρας που κάνεις ακριβώς αυτό που περιμένουν όλοι από εσένα. Συμπληρώνεις τέλεια την εικόνα. Αλλά όταν την κοιτάς, δεν μπορείς να αναγνωρίσεις τον εαυτό σου πουθενά μέσα σε αυτή.

Σίγουρα η ζωή έχει δυσκολίες, υποχρεώσεις, άχαρες μέρες.

Αν όμως νιώθεις ότι δεν ζεις, αλλά απλώς κυνηγάς μια εικόνα, τότε ίσως μπορείς να κάνεις κάτι για να το αλλάξεις. Να βρεις κάτι που θα σε κάνει να ανασαίνεις και να γίνεσαι καλύτερος για εσένα, αλλά και για τους γύρω σου. Μπορεί να είναι το να φτιάξεις το αγαπημένο σου φαγητό μόνο για σένα ή να ακούσεις τη μουσική που θες και ποτέ δεν προλαβαίνεις. Πράγματα απλά, που όμως μπορεί να χαθούν μέσα στην καθημερινότητα και στις ασχολίες. Μπορεί να είναι και πιο δύσκολα, που θέλουν θάρρος να τα αλλάξεις ή να τα ανακαλύψεις.

Είναι όμως αυτά που τελικά μας κρατάνε όρθιους και μας κάνουν να συνεχίζουμε. Χωρίς να σέρνουμε τη ζωή σαν βάρος, αλλά να τη ζούμε με χαρά.

Γιατί το μόνο τελικά με το οποίο αξίζει να ταυτίζεσαι, είναι ο αληθινός εαυτός σου.

Αν θέλεις κι εσύ να μοιραστείς κάτι παρόμοιο που ζεις ή έχεις βιώσει, θα χαρώ πολύ να σε ακούσω.