Έμπνευση και παιδιά

Αυτά τα δύο ακούγονται πολύ ωραία μαζί, έτσι δεν είναι; Φαντάζεσαι όμορφες εικόνες με ενθουσιασμένες μανούλες που παίζουν λέγκο μαζί με τα πιτσιρίκια τους ή που τα κοιτάζουν ενώ αυτά κυλιούνται αγαπημένα στο γρασίδι και γεμίζουν αγάπη και καινούργιες ιδέες.

Ναι. Ή μήπως όχι;

Βάσει της δικής μου εμπειρίας πάντως, η πραγματικότητα δεν είναι ακριβώς έτσι. Χτες έστιβα το κεφάλι μου να στήσω τη συνέχεια της καινούργιας ιστορίας που γράφω, ενώ παράλληλα έφτιαχνα φακές. Και το στήσιμο μιας ιστορίας, τουλάχιστον για μένα, είναι σαν το Τζένγκα. Βάζεις το ένα τουβλάκι πάνω στο άλλο, χτίζεις κάτι και μετά αρχίζεις και βγάζεις, επανατοποθετείς, μέχρι να στηθεί κάτι καλό. Κι όλα αυτά ΠΟΛΥ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ γιατί αν κάτι μπει λάθος, μετά τρέχα γύρευε. Επίσης, όταν σου έρχεται έμπνευση, ΠΡΕΠΕΙ να την κρατήσεις. Οπότε, ενώ κάνω όλη αυτή τη διαδικασία στο μυαλό μου κι αρχίζω να φτάνω επιτέλους κάπου, ακούω συνεχώς

Μαμά.

Μαμά!

Μαμάαα.

Μαμάαααα.

Και τι να πω στα παιδιά; ΜΗ ΜΟΥ ΜΙΛΑΤΕ ΤΩΡΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΞΕΠΑΣΤΡΕΨΩ ΤΟΝ ΤΑΔΕ; Θα σκιαχτούν, και με το δίκιο τους. Απλώς είχα στηλώσει το βλέμμα μου κάπου στην κατσαρόλα με την κουτάλα στο χέρι και τους είπα κάτι σαν ΟΧΙ ΤΩΡΑ, με φωνή μάλλον σαν του Μάμρα του παντοτινού.

Τι να κάνουν κι αυτά, εγώ τους έτυχα…

Το συμπέρασμα είναι ότι την έμπνευση δεν μπορείς να τη σταματήσεις. Θα έρθει όπου κι αν είσαι, ό,τι κι αν κάνεις εκείνη τη στιγμή. Κι αν είσαι γονιός, θα ξέρεις ότι όλα γίνονται ταυτόχρονα, υπάρχει χάος και αυτό είναι εντάξει. Απλώς πρέπει να συνεχίσεις.

Να συνεχίσεις να ανακατεύεις το φαγητό, ενώ σκέφτεσαι το επόμενο κεφάλαιο.