Οικογένεια Άνταμς

Δεν ξέρω αν έχεις δει την Οικογένεια Άνταμς, αλλά σίγουρα η παράκάτω ιστορία θα στη θυμίσει.

Τις προάλλες είχα μια εξαιρετική συζήτηση με τον μικρότερο γιο μου. Σχετικά με την αποσύνθεση.

ΝΑΙ, όπως το άκουσες.

Είχε την εξής απορία: Πώς φεύγει η σάρκα από τα κόκαλα όταν πεθαίνουμε;

Ίσως στη θέση μου κάποιος άλλος να είχε φρικάρει ή να προσπαθούσε να απαντούσε κάπως «πλάγια». Ή να σκεφτόταν ότι είναι λίγο κρίπι το παιδί.

Στην αρχή κι εγώ απόρησα για λίγο, αλλά μόνο για λίγο. Γιατί σκέφτηκα ότι είναι παιδί ΜΟΥ. Το ίδιο κρίπι είμαι κι εγώ, αλλιώς δεν θα γινόμουν συγγραφέας (χοχο). Δλδ, σκέψου το: περνάω ολόκληρες ώρες, μέρες, μήνες, χρόνια από τη ζωή μου γράφοντας για ιστορίες που δημιουργώ μόνο στο μυαλό μου, ελπίζοντας ότι θα έχουν αρκετό σασπένς, αρκετή αδρεναλίνη ώστε να γυρίζεις τη σελίδα ξανά και ξανά. Επίσης, φτιάχνω χαρακτήρες με αισθήματα, σχέσεις, έρωτες, διαλόγους, είναι δικά μου πλάσματα – φανταστικά, έστω- και όταν αυτό εξυπηρετεί την πλοκή μου, μπορεί και να τους ΣΚΟΤΩΝΩ. Με τρόπο που τον έχω σκεφτεί πάρα πολύ καλά…Αν δεν είναι αυτό κρίπι τι είναι;

Οπότε, γιατί να μη θέλει ο γιος μου να μάθει για τα πτώματα, δεν καταλαβαίνω;;

Έκατσα λοιπόν και του εξήγησα, όσο καλύτερα μπορούσα, τη διαδικασία.

Εκπαιδευτικές συζητήσεις

Με ρωτούσε όμως για λεπτομέρειες, όχι γενικά. Ήθελε πραγματικά να ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ τι μένει πίσω και τι αφήνουμε όταν πεθαίνουμε. Έτσι, κι όλα αυτά ενώ περπατούσαμε μαζί στον δρόμο, ο κόσμος με άκουγε να λέω στο παιδί:

– Πρώτα φεύγει η σάρκα,γίνεται χώμα, αλλά μένει ο σκελετός, τα κόκαλα.

– Και δηλαδή πώς φεύγει;

– Ε, σαπίζει με τον καιρό.

– Σε πόσον καιρό;

– Ανάλογα, συνήθως σε κάποιους μήνες ή χρόνια για να φύγει τελείως.

– Και μετά που φεύγει, μένουν τα δόντια έτσι;; (μου δείχνει τα δόντια του)

– Ναι, έτσι.

– Ωραία.

– Τέλεια.

Ο κόσμος μας κοιτούσε, έκανε διακριτικά δυο τρία βηματάκια παραπέρα και έφευγε με ταχύτητα roadrunner, αφήνοντας συννεφάκια καπνού.

Είμαστε και officialy η Οικογένεια Άνταμς ιν Γκρις.