Ενοχές: Γιατί τελικά δεν είναι (τόσο) κακές

Υπάρχει γύρω μας μια τάση να κλείνουμε πολύπλοκες ανθρώπινες καταστάσεις σε μικρές φράσεις και δημοφιλείς ορολογίες. «Gaslighting», «Rage bait», «Red flags». Είμαι σίγουρη ότι τις έχεις ακούσει, όπως θα έχεις ακούσει και την προτροπή «Μην έχεις ενοχές!» Σε αυτό το κείμενο θα διαβάσεις μάλλον το αντίθετο.

Οι ενοχές δεν είναι τελικά -τόσο- κακές.

Υπερβολική απλούστευση

Γιατί μας αρέσουν τόσο πολύ οι ορολογίες και τα quotes; Η απάντηση είναι απλή: Πηγάζει από την επιθυμία μας να ελέγξουμε τις απώλειες. Να ορίσουμε τις αρνητικές συμπεριφορές ή τις σκέψεις που μπορούν να μας βλάψουν. Συνεπώς, να μειώσουμε τις πιθανότητες να βιώσουμε δυσάρεστες καταστάσεις.

Υπάρχει όμως κάτι που τείνουμε να παραβλέπουμε. Ότι οι άνθρωποι είναι υπερβολικά περίπλοκοι για να χωρέσουν σε μια ορολογία. Όταν τις χρησιμοποιούμε συνεχώς, αυτόματα στενεύουμε την οπτική μας όχι μόνο για τους άλλους, αλλά και για τον εαυτό μας.

Είμαστε άνθρωποι, όχι ορολογίες

Ξέρουμε ότι είμαστε άνθρωποι, αλλά το θυμόμαστε; Θα κάνουμε λάθη, ενίοτε μπορεί να γίνουμε χειριστικοί χωρίς να το καταλάβουμε ή θα πληγώσουμε τους άλλους. Κι ότι ναι, για όλα αυτά θα έχουμε ενοχές.

Όπως σήμερα το πρωί, που φώναξα στα παιδιά γιατί η ώρα περνούσε και κανείς δεν σηκωνόταν από τον καναπέ για να πάει σχολείο. Δεν φορούσαν μπουφάν και περίμεναν να κουβαλήσω όλα τους τα πράγματα. Πράγματα συνηθισμένα που τα αντιμετωπίζω καθημερινά, συνήθως με ψυχραιμία. Όμως σήμερα δεν είχα καλή διάθεση και καθόλου υπομονή – οπότε τους φώναξα. Και μετά είχα ενοχές.

Γιατί οι ενοχές δεν είναι κακές

Το πρώτο που θα σκεφτεί κάποιος να μου πει θα ήταν «μην έχεις ενοχές!» Όμως έχω. Γιατί εγώ είμαι η ώριμη της παρέας και εγώ αυτή που πρέπει να διαχειρίζομαι τα συναισθήματά μου.

Οι ενοχές είναι κακός μπελάς, αλλά έχουν κι ένα καλό. Είναι το καμπανάκι που μας δείχνει ότι κάπου ίσως χάσαμε το μέτρο. Ότι ίσως έχει διαταραχτεί μια ισορροπία. Ίσως μπορούμε να επανορθώσουμε, ίσως και όχι. Κυρίως όμως είναι μια ένδειξη ότι παραμένουμε άνθρωποι, και μάλιστα υγιείς.

Αν αποδιώχνουμε συνεχώς τις ενοχές, μπορεί να αισθανόμαστε λίγο καλύτερα προς στιγμήν, αλλά αποκτούμε και άρνηση στο να δεχτούμε ότι είμαστε ατελείς. Τόσο εμείς όσο και οι άλλοι.

Σίγουρα δεν οδηγεί πουθενά το να σε «πνίγουν» οι ενοχές για τα πάντα. Αν το σκεφτείς λιγάκι, ακόμη κι αυτό δείχνει το ίδιο, απλώς από την ανάποδη: την άρνηση να δεχτούμε τις ατέλειές μας. Αλλά αν καταφέρουμε να τις κάνουμε κομμάτι μας χωρίς να τις θάβουμε κάτω από το χαλί, τότε μπορεί να είναι η αρχή για κάτι ακόμη καλύτερο: για να βελτιωθούμε.

Εσύ τι πιστεύεις; Τι σε βοηθάει περισσότερο; Άσε μου ένα σχόλιο με τη γνώμη σου ή τη δική σου εμπειρία!