Νερό που σωπαίνει
Το Νερό που σωπαίνει είναι το πρώτο μου μυθιστόρημα και άρχισα να το γράφω πριν καν αποφασίσω ότι θέλω να είμαι συγγραφέας. Όταν ίσως ακόμη σώπαινα κι εγώ (διάβασε περισσότερα για μένα εδώ)
Στην ελληνική επαρχία της δεκαετίας του ’50, οι γυναίκες σιωπούν. Για όσα βλέπουν, για όσα νιώθουν, για όσα ζουν. Η Αθανασία μεγαλώνει κι εκείνη μαθαίνοντας να σωπαίνει, αρνείται πεισματικά να παντρευτεί και κλείνεται στον εαυτό της, κρατώντας φυλαγμένα τα μυστικά που τη στοιχειώνουν, αλλά και την παράξενη σχέση της με το νερό που κάνει τις κατσαρόλες να βράζουν όταν θυμώνει και τα ποτήρια να σπάνε στο τρανταχτό της γέλιο. Ο έρωτας θα την παρασύρει ξανά στη ζωή και θα αναζητήσει την ευτυχία στον γάμο και στη μητρότητα, πνίγοντας την ατίθαση, ιδιαίτερη φύση της. Για πόσο όμως μπορεί κάποιος να κρύψει την αλήθεια του και ποιο είναι το κόστος όταν αυτή αποκαλυφθεί;
Όλα όσα λέγονται και κυρίως όλα όσα μένουν στο σκοτάδι θα καθορίσουν τη ζωή της Αθανασίας και της οικογένειάς της, διατρέχοντας τις γενιές σαν αόρατη κλωστή.
Το «Νερό που σωπαίνει» είναι το πρώτο μου μυθιστόρημα και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κύφαντα. Παράγγειλέ το εδώ από τον εκδότη!
Αν θέλεις να μαθαίνεις νέα και inside stories για τους χαρακτήρες του βιβλίου, μπορείς να κάνεις εγγραφή στο Newsletter μου. Θα χαρώ να τα λέμε κι εκεί!
Έγραψαν για το «Νερό που σωπαίνει»
Για να διαβάσεις περισσότερες κριτικές στο bookia, κάνε κλικ εδώ.
Η Γιώτα Βασιλείου, συγγραφέας και blogger, έγραψε για το βιβλίο:
Όταν έμαθα ότι το Νερό που σωπαίνει είναι το πρώτο βιβλίο της Νόνικας Κωνσταντουδάκη ξαφνιάστηκα. Το ξεκίνησα χαλαρά, πιστεύοντας πως θα διαβάσω μια οικογενειακή ιστορία, ίσως μια σάγκα. Μια ιστορία γυναικών, τόπων και μνήμης. Γρήγορα όμως καταλαβαίνα ότι κάτω από την επιφάνεια υπάρχει κάτι πιο βαθύ. Κατά τη γνώμη μου, η σύλληψη της ιστορίας την οποία πραγματεύεται η Νόνικα είναι από τα πιο δυνατά σημεία του βιβλίου. Δεν δημιουργεί απλώς μια πλοκή, αλλά μια ολόκληρη γενεαλογία ανθρώπων, ιστοριών και σιωπών.
Το μυθιστόρημα καλύπτει μια μεγάλη χρονική περίοδο, από τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα μέχρι τη δικτατορία και τη Μεταπολίτευση, με έμφαση στα χρόνια 1971-1974. Αυτό το χρονικό εύρος δεν είναι διακοσμητικό, αλλά οργανικό μέρος της αφήγησης. Οι εποχές, οι πόλεις και οι κοινωνικές συμβάσεις αλλάζουν, αλλά κάποια πράγματα παραμένουν οδυνηρά όμοια, όπως οι φόβοι που κληρονομούνται, οι ρόλοι που επιβάλλονται, τα οικογενειακά μυστικά και οι γυναικείες ζωές που προσπαθούν να βρουν χώρο σε έναν κόσμο που τις περιορίζει.
Για να διαβάσεις τη συνέχεια της κριτικής, πάτησε εδώ.
Η Ειρήνη Λουκίσσα, μεταφράστρια και blogger του Gingerpens, έγραψε για το βιβλίο:
Σας έχει τύχει να διαβάζετε ένα βιβλίο και να νιώθετε ότι σας “ρουφάει” η ιστορία; Σε εμένα έτυχε με το “Νερό που σωπαίνει”. Η Νόνικα έχει πλάσει μια ιστορία που συνθέτει έναν καμβά ανθρώπων, προσωπικών και οικογενειακών σχέσεων, αλλά και ιστορικών γεγονότων καθώς εκτυλίσσεται κατά τη σκοτεινή περίοδο 1971-1974 (αλλά και αργότερα). Μέσα σε αυτόν τον καμβά τα πραγματολογικά στοιχεία είναι σωστά μελετημένα και δίνουν ζωντάνια στην αφήγηση. Αυτή η εξαιρετική αποτύπωσή τους από τη Νόνικα έκανε ακόμα πιο απολαυστική την ανάγνωση και με ταξίδεψε σε άλλες εποχές.
Για να διαβάσεις τη συνέχεια της κριτικής, πάτησε εδώ: